Offf 2015 Barcelona, motion graphics en portfolio’s

Terug op Offf, altijd een beetje conferentie-thuiskomen. En na vijf dagen rust in een stralend Barcelona samen met mijn eega was ik helemaal klaar om drie dagen (28-29-30 mei 2015) door te brengen in de grote, donkere ruimte waarin de elite van de grafische artiesten zou komen opdraven om hun kennis te delen en werk te tonen. En dat op de vijftiende editie. “Finally Fucking Fifteen.” Ready, set, go!

Robert Hodging, de voor mij beste presentatie van het festival. Over hoe hij het antwoord op een vraag die hij als kind aan zijn ouders stelde berekende en visualiseerde. (‘Gooi één miljoen honden in deze ravijn, hoeveel zouden het overleven?’) Over hoe hij van fysica houdt. Over hoe artists een pak vrolijker zijn dan coders, als je de eerste 100 foto’s die op Google over elk verschijnen naast elkaar legt. Over het coderen van een school vissen en hun predators. Over hoe saai random wel is en hoe interessant het wordt als particles elkaar leren kennen. Over crowding factor. Over field of view. Over het procrastinerend plaatsen van Zuid-Koreaanse kinderen op foto’s van Noord-Korea. Over het Cinder C++ Framework. Over hét grootste probleem: processing power. Ontdek zijn werk.

Gavin Strange van Aardman overdag en Jamfactory ‘s nachts. “We all got 24 hours each day. Make the stuff you want to see in the world.” “Don’t worry about being original, just be honest.” Autodidactisme. Experimenteer. “Be the sun, not the wind”. Gebruik positieve energie! (Zijn voorbeeld waar hij de Japanse Kumamon-reclames hergebruikt voor een videoclip van August Burns Red slaat koppen met spijkers.)

GMUNK met het typische verhaal van collaboration en persoonlijk werk leidt naar betalend werk, maar ook 600 slides met o.a. schitterend UI-design (voor bvb. Tron en Oblivion), coole making of info over z’n Adobe Logo Remix en The Box, een indrukwekkend voorbeeld van een Moving Objects Projection Mapping performance (en de live capture ervan).

Joylabz en hun ‘making to build creative confidence’. Making, niet building, want fouten maken en zaken overhoop gooien en op een andere manier bekijken kan enkel bij dat eerste. Het moeilijkste? ‘Unteach yourself how to use things.’ Uiteindelijk resultaat: MakeyMakey als groot succes op Kickstarter en binnenkort in de speelgoedwinkel, en nu ook de MakeyMakey Go op Kickstarter.

AKQA is an ideas and innovation company. We exist to create the future with our clients.’
Amsterdam (en Atlanta). Super projecten, maar wat onsamenhangende presentatie zonder verhaal.
Twee projecten, beide voor Nike, eruit gelicht:
– Een interactief, volledig LED-basketbalveld in China? Voor Nike? Rise!

– Nike zette in Rusland winter-/straat-/korobka-voetbal in de schijnwerpers met een tornooi. AKQA zorgde voor de app, de video’s en de sociale campagnes errond. Video & het Ice Kings-verhaal.

WeAreSeventeen Mr. Selfie. “It is no longer I.” Infinite Horizon. Branding van All4 van Channel 4. En misschien nog vooral hun visual identity voor Spark (the Telegraph) die perfect de combinatie tussen creativiteit en harde data visualiseert.

Laika maakt stopmotion. Handmade film shot in 3D. Alles handgemaakt en ge3Dprint. Alles. Elke gelaatsuitdrukking is een apart stukje dat op een pop past. Met 400 zitten ze gedurende pakweg twee jaar in een magazijn en ze doen het gewoon. Megaproducties.
Coraline in 2009, Paranorman in 2012 en The Boxtrolls in 2014. Oh, en de animators doen dat aan een tempo van zowat drie…vier seconden animatie per week.

Anton & Irene uit de FI-stal, maar ondertussen met hun eigen studio. Nog veel FI-werk werd getoond, maar er komen ongetwijfeld een aantal mooie projecten aan de volgende jaren. “When we have no work, we do something fun.” (Zoals de image op hun about-page.)

Jan De Coster, onze Belgische trots als designer/maker van robots mét karakter. “Ik wilde een robotmaker zijn, ik vertelde iedereen dat ik er één was. En toen werd ik het ook echt.” Yummy (Delhaize), Herb en zo veel anderen, maar ook Pinecap en Magnolia, de gerobotiseerde hoofddeksels die een extra stuk lichaamstaal aan de drager toevoegen. (Ook gezien bij Scheire en de Schepping?)

Stefan Sagmeister had uiteraard een mooi verhaal om te vertellen, maar zijn vorige ‘Happy’-presentatie zat toch een pak leuker in elkaar als zijn nieuwe ‘Beauty’-variant. Al is het verschil/gelijke in metrostations in eenzelfde stad wel iets om meer op te letten, is een typografische installatie met Eurocenten in Amsterdam en de rol van de politie daarin best amusant, is de NYC Dumbo brug met “Yes” een mooie interventie, is de Chris McManus-test waar het publiek een echte van een licht gewijzigde Mondriaan kan onderscheiden best verrassend en zou ik de Adolf Loos No. 248 bar set met de Seven Deadly Sins en Seven Heavenly Virtues-ornamenten door Sagmeister & Walsh graag thuis uit de kast kunnen pakken. Beauty = Function en als dat met de misdaadcijfers op de High Line in NYC aangetoond wordt, kan je natuurlijk niet anders dan vrolijk knikken.

Snask. Hun vrolijke zelve wezend. Met band.
Vallée-Duhamel – Canadezen met LoFi, maar HighQual als credo. Hebben ook iets met black holes. Veel papier. En a Very Short Film.
James White en Onesize met de main titles, ofte een pak kaarten en een korte kortfilm. Leuk enzo, maar ze hadden er toch meer mee kunnen doen volgens mij.
Saman Kesh met music video’s zoals Stamina van Vitalic en de Twerkbot in Never Say Never van Basement Jaxx.
Jean Paul Freney met z’n van de Belgische schermen gebannen hooliganfilmpje Reds vs. Purple voor de Toyota Hillux.
Jon Burgerman als licht verteerbaar tussendoortje. Doodler. “If you can’t be good, be different.”
Momoco met super introtitles van films en series.
PostPanic met de première van hun Sundays, euh, POC-short.
Atelier – Designschool waar de afstuderende studenten onder de naam Mas Machos de Opening Titles voor zich namen.

Conclusie

Ik was er voor het eerst in 2010 in Parijs en aansluitend in 2011, 2012, 2014 en 2015 in Barcelona. In 2016 ga ik ervoor passen. Steeds minder web, steeds meer motion, steeds minder voor mij persoonlijk toepasbare inspiratie, steeds meer portfolio en minder inhoud, andere conferenties die meer en meer concurreren door kwaliteit > kwantiteit, …
Al ga ik het wel missen die jaarlijkse afspraak in de Zuid-Europese stad der steden met hét grafisch festival/dé conferentie die mij jaarlijks de nodige extra inspiratie en goesting geeft om er weer tegenaan te gaan. Dank u, Offf, voor de voorbije jaren en succes met de volgende edities!

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *