Vierdaagse. Frankrijk-Nederland-Gent. Te voet.

Al enkele jaren zat het in mijn hoofd, maar nooit kwam dat vrije, verlengde weekend met redelijke weersvoorspellingen. Tot nu. 130 kilometer had ik voor de boeg. Een wandeling over vier dagen van de Franse grens, langs de Belgische kust, tot aan de Nederlandse grens. Daar een bocht van om en bij de negentig graden en verder tot thuis, in Heusden.
Vier dagen weg van huis, niets om handen en volledig de tijd om het hoofd leeg te maken.

vr 29 juli 2011
De trein van 7u51 naar De Panne.

Landscapes travel by
I try to empty my brain
Opening my mind
To think about the future.

De Panne, Bray-Dunes, De Panne.
Met de wandel-GPS in de hand navigeer ik mezelf tot aan de grensovergang, het is 10u als ik de grenspaal aanraak. De Panne wordt Bray-Dunes. Het grenspad brengt me door de anderhalve kilometer diepe duinen tot aan de zee. Lange broek wordt short, pull verdwijnt, de GPS kan de rugzak in. Nu ben ik echt vertrokken.

Sint-Idesbald, Koksijde, Oostduinkerke.
Na 16,5 kilometer bestel ik me in ‘De Verbeelding’ een verfrissende Liefmans on the rocks en ontzettend lekkere garnaalkroketten van het huis. Ondertussen was me reeds opgevallen dat alle mensen op een strand zich op eenzelfde ’10 dingen om te doen op een strand’-lijst baseren, dat het water je wel eens kan insluiten met natte voeten tot gevolg, dat tussen tussen Koksijde en Oostduinkerke een megaduingebied ligt, dat het vakantie was, de zon doorbrak, maar het ook weer opgaf.

Nieuwpoort, Lombardsijde, Westende, Middelkerke, Oostende.
De veerboot helpt me bij het oversteken van de vaargeul van Nieuwpoort. Een veel te lang stuk militair domein scheidt me van de bewoonde wereld, aka verkooppunten van water. Westende brengt redding. Ik heb tickets voor een Theater-aan-Zee-voorstelling in Oostende om vijf uur. Er geraken lukt enkel nog door elke pauze te annuleren en stevig door te stappen. Haast noch spoed zijn goede raadgevers en een eerste, verbazend grote, blaar spat open. Manken is mijn deel tot aan de tramhalte van het Casino van Middelkerke. Ergens in de buurt van het Ensorinstituut in Oostende stap ik uit. Ik kijk ‘INVSBL PPL‘ (Gustavo Miranda) in een turnzaal op niet al te comfortabele stoelen, maar gelukkig vanop de eerste rij zodat ik tenminste mijn om-aandacht-smekende benen kan strekken.

Oostende, Mariakerke.
Om de valsgespeelde tramkilometers goed te maken, laat ik het openbaar vervoer voor wat het is en stap ik terug naar mijn overnachtingsplaats in Mariakerke. In Taverne Pinta is mijn aanbieder van slaapplaats nog even aan het werk. De Liefmans on the rocks gaat er alweer vlot in. In restaurant North neem ik een portie mosselen tot mij (ok, niet wauw) en enkele pintjes later nestel ik mij op een luchtmatras.

De Haan

za 30 juli
Mariakerke, Oostende, Bredene, De Haan, Wenduine.
Om 10u30, een uur of twee later dan gepland, vertrek ik. Langs het Kursaal en de veerboot op. Er volgt een veel te lang stuk strand en duinen zonder bevoorrading. Op het Bredens naaktstrand is geen kat en ik hou dus, met gerust hart, mijn kleren aan. Aangekomen aan de eerste brasserie op de dijk van De Haan klinkt het trio van garnaalkroket, geitekaas in spek en lasagne zo smakelijk dat ik veronderstel zeker nog enkele deftige restaurants tegen te komen. Die veronderstelling had ik beter niet gemaakt. De Haan-aan-zee is mini en de afstand tot de volgende zeedijk maxi. In Wenduine laaf ik me met een pannenkoek mikado, the food of champions.

Wenduine

Blankenberge, Zeebrugge, Heist, Duinbergen.
Nog 13,5 kilometer tot aan het hotel. Ik wijk af van het strand en loop, met het uitzicht op drukbevolkte sta-caravan-campings, via een wandelpad Blankenberge binnen. De veerboot op, de vaargeul over en de kermis begint. Fatboys en loungemeubilair op het strand, een mix tussen commerciële dance en marginale klassiekers. Mijn tred wordt er niet trager op. Via de duinweg kom ik op het megauitgestrekte strand van Zeebrugge. Een rustig stukje kust met laagbouw-huizen direct aan het strand en een mooi zicht op de havenkranen. Ik ga de grote baan op om de haven door te geraken en wandel langzaam Heist binnen. Qua rust het totale tegenovergestelde van Blankenberge. Gelukkig. Het evenementenstrand van Duinbergen (Poplife-tent) trekt nog even mijn aandacht, maar het Hotel du Soleil overwint. Douchen, voeten verzorgen, filmpje, slapen.

Heist

zo 31 juli
Duinbergen, Knokke, ‘t Zwin, Nederland!
Ontbijt had ik gelukkig in het hotel, want Knokke heeft, aan de rijen te zien, een serieus tekort aan bakkers. Een gebrek aan Porsches hebben ze daarentegen niet. Net zoals een aantal mooie kunstgalerijen, maar daar kon ik moeilijk binnen in mijn wandelplunje. Ik verlaat de kustlijn, haal mijn GPS boven en die leidt me via het villapark van ‘t Zoute naar ‘t Zwin, gevolgd door de Internationale Dijk. Grensovergang!

Internationale Dijk - Grens België-Nederland

Retranchement, Sluis (Draaibrug), Sint Kruis, Sint-Laureins.
Mijn ouders komen me even vergezellen op hun zondagnamiddagwandeling. Garnaalkroketten in Retranchement en ik sta er weer alleen voor. Tussen velden en ellenlange wegen gaat het naar Draaiburg alwaar ik de verbodstekens en het einde-weg-voor-voetgangers-binnen-x-meter-teken (waarschijnlijk onterecht) niet vertrouw. Ik sla de Langeweg in en die blijft maar duren. Het beste is eraf en ik heb nood aan de massage die me staat te wachten. Op de kruising met de Grote Boomdijk pikken mijn ouders me op, steken de grens over en zetten me af bij Het Godshuis in Sint-Laureins.

Het Godshuis.
Een half uur na het inchecken worden we, Joke is me ondertussen ook komen vergezellen, op de massagetafel verwacht. Net genoeg tijd om te douchen en mijn voeten te ontdoen van heel wat tape. Tijdens de massage lijkt de pijn weg te smelten, al trek ik toch een gespannen gezicht telkens de masseuse mijn voeten nadert. Als ik na de massage terug rechtsta, komt de pijn jammergenoeg langzaam maar zeker terug. Vervolgens geven de sauna en hammam ons innerlijke rust en we leven in de hoop dat het hotelrestaurant, Antonia’s Brasserie, dat ook zou doen. Teleurstellend is hier echter het goede woord. Zowel de vergetelheden van de zaal, het vreselijk lange wachten, als de gerechten zelf zorgen voor een zeer slechte prijs-kwaliteitsverhouding naar ons gevoel. We gokken dat de sleutelfiguren in keuken en zaal deze zondagavond verlof hebben. (Eerlijkheidshalve: We aten à la carte. Bij de andere tafels, die het menu namen, leek het wel iets vlotter te gaan.)
Mooi hotel, modern ingerichte kamers, ontspannende wellness, heerlijk geslapen, uitgebreid ontbijt. We komen er nog wel eens terug en geven Antonio’s Brasserie dan een tweede kans.

ma 1 aug
Sint-Laureins, Eeklo, Waarschoot, Sleidinge, Evergem, Wondelgem.
Vol goede moed begin ik aan mijn finale dag. De zon schijnt. Hard. Velden en dorpjes. Wegwijzers richting Gent beginnen op te duiken, jammergenoeg met het aantal kilometer erbij. In Evergem wandel ik de eindhalte van tram 1 voorbij. Even twijfel, maar ik geef niet op. In Wondelgem zie ik de McDonalds verschijnen en het is jaren geleden dat zo’n brolhamburger me zo gesmaakt heeft. Double Cheese.

Goeie richting

Muide, Dampoort, Sint-Amandsberg, Destelbergen, Heusden.
Gent is een feit. Ik spring nog even een apotheker binnen om mijn voorraad blarenplakkers en tape aan te vullen voor de naverzorging. Hoe langer, hoe meer begin ik mij voort te slepen. Van de goede moed is niet meer veel te merken, maar doorzetten zal ik. Vanaf hier ken ik het ook, dus er zijn telkens nieuwe punten waar ik me op kan focussen. Aan de Scheldekant zet ik me nog een half uur op een bank om te genieten van de rust en het mooie weer. Even later plof ik neer in de zetel. Thuis.

Gent - Muide

Comments: 1

  • Benjamin August 16, 2012

    Straffe kadee gij! Mooie artikel. Ooit gedacht om voor een online redactie te schrijven?

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *