Marrakech 2010

Tien dagen Marrakech in de lente van 2010. Gedeeltelijk voor het mooie weer, het zwembad en het uitrusten (daarom heet het ook vakantie), maar we zijn in een ander continent en dan is het opsnuiven van de lokale cultuur uiteraard ook een must. Ons geslaagde, al zeg ik het zelf, reisverloop vind je hieronder…

vrijdag 21 mei
‘s Middags vertrokken. Bus-, trein- (met diabolotaks) en vliegtuignamiddag/avond. Tegen 22u Belgische tijd, 23u plaatselijk in het hotel Kenzi Semiramis aangekomen en snel in slaap gevallen.

zaterdag 22 mei
Een eerste uitrustdag. ‘s Morgens ziet het er zeer overtrokken uit, maar eenmaal de zon op volle kracht komt, smelten de wolken zo weg. Zwembad. Lezen. Muziek. Indutten. Opwarmen. Afkoelen. Zon. Schaduw.

Marrakech

zondag 23 mei
We trekken de stad in. We kregen als richtprijs voor een petit-taxi-rit naar het oude stadscentrum (Jemaa-el-Fna-plein) mee maximum 50 Dirham (iets minder dan 5 euro) te betalen, maar 20-30 zou ook moeten lukken… en zelfs verbazend goed. Eenmaal is het gelukt die afstand te doen via de meter en de ‘normale’ prijs lag op 12 Dirham, al hebben we toen ook afgerond tot 20… Meer dan 30 betalen namen we ons dan ook voor niet te doen.
We hangen wat doelloos rond op het Jemaa-el-Fna, verdwalen in het (zeer) toeristische eerste deel van de soeks, schudden de verkopers en wannabe-gidsjes van ons af, bezoeken het Bahia-paleis en trekken in de vroege namiddag terug naar het hotel. De nood aan rust doet ons de stadsdrukte ontvluchten.

maandag 24 mei
De nieuwe stad, Guéliz, staat vandaag op het programma. Met de hulp van het boekje ‘Shopping in Marrakech‘ verkennen we voornamelijk de Rue de la Liberté. In de Patisserie Al Jawda laten we ons verleiden door de typische Marokkaanse koekjes en cakejes, In Côte Sud en Maison Rouge, twee winkels van de Belgische designer Sabine Bastin, kijken we naar de typisch Marokkaanse items die in een Europees kleedje gestopt zijn (of omgekeerd?). Darkoum en de Mamounia Arts Gallery zijn, zoals de naam het al zegt en ook aan de prijzen te zien, meer gallerij dan winkel en ze hebben dan ook een aantal echt authentieke, schitterende stukken staan. We drinken een muntthee in Kechmara, een naar het schijnt behoorlijk hippe bar al waren we daarvoor een uur of tien te vroeg, en werken de in het boek beschreven wandeling verder af. Op het terras van het Café de la Poste laat ik me een heerlijke panna cotta met aardbeiencoulis smaken. Njam.
Van daaruit nemen we een taxi naar de Jardin Majorelle, een voornamelijk cactustuin met majorelle-blauwe architectuur en fonteinen. Oorspronkelijk opgericht door de schilder Jacques Majorelle, en vanaf de jaren 80 gerestaureerd door o.a. Yves Saint Laurent. Na zijn dood is deze laatste zijn as over deze tuinen uitgestrooid en er is nu een herdenkingszuil en een kleine tentoonstellingsruimte met de designs van zijn zelfgecreëerde nieuwjaarskaarten (30 jaar lang designde hij een kleurrijke nieuwjaarskaart met daarop het jaartal en het woord LOVE).
We wandelen de paar kilometer terug naar het hotel, onderweg snoepend van de patisserie…

Marrakech: Jardin MajorelleMarrakech: Jardin Majorelle

dinsdag 25 mei
Zwembaddag. ‘s Avonds trekken we wel terug het oude stadsgedeelte in. Het Jemaa-El-Fna by night ziet er ineens heel anders uit. Het doet raar geen hoogbouw rondom rond te zien en in zo’n lege open vlakte zoveel stalletjes en hun bijhorende bedrijvigheid te ervaren. Vanuit de verte zie je gewoon één lange lichtstreep op ooghoogte die het plein bezet. We gaan door de souks op zoek naar een in een zeer smal straatje weggestopt restaurant om voor een latere dag te reserveren en we gaan nog iets drinken op het dakterras van de Kosybar van alwaar we een tiental ooievaars spotten in hun nesten op de muren van het Koninklijk Paleis.

Marrakech: Jemaa El Fna

woensdag 26 mei
We begeven ons enkele kilometers in noordwestelijke richting van de stad alwaar de Zone Industriëlle, of Sidi Ghanem, ons opwacht. Hier vind je tussen fabrieksgebouwen een aantal showrooms en ateliers van de modernste designers (veelal ingeweken Europeanen, vandaar dat vele van deze showrooms ook een vestiging hebben in o.a. België) van de stad. Alles blijft wel een duidelijk Marokkaans karakter hebben. Zo is er de kaarsenwinkel Amira, zeer kleurrijk, maar nogal groot, kwetsbaar (en behoorlijk duur) om in de bagage te stoppen, een aantal textielwinkels (o.a. Via Notti) met badhanddoeken, badjassen, de typische djellaba’s en kaftans, en het verrassend moderne keramiek van Akkal.
We komen wel even vast te zitten wanneer blijkt dat hier toch niet zoveel taxi’s (behalve volle) rondreden om ons terug te brengen. Maar na even wachten dook er toch een leeg exemplaar op dat ons op het Jemaa-el-Fna dropte alwaar we even langs de slangenbezweerders liepen en wat dieper de souks in trokken (waar ze een stuk authentieker worden met mini-groentenmarktjes en veel meer Marrakechi dan toeristen).

donderdag 27 mei
We stappen uit de taxi bij de Bab Debbagh, de toegangspoort van de oude stad waarachter het leerlooierskwartier gevestigd is en laten ons aldaar een irritante gids aansmeren. De leerlooiers looien het leer nog steeds ambachtelijk in putten met heel wat chemicaliën in. Gezond is anders, but hey…
De rest van de voormiddag gingen we op zoek naar de Quobba Gallerie (Tentoonstelling van kunstenaars uit heel Marokko, maar we hebben de gallerij nooit gevonden) en de Medersa Ben Youssef (Een Koranschool waar we een klein uurtje voor we een afspraak hadden bij de hammam toekwamen en wat dus niet meer de moeite was om te betreden.)

Marrakech: Tanners

Na het de weg zoeken naar de hammam (Les Bains De Marrakech) komen we binnen in een oase van rust. We kiezen voor het duo hammam en massage in de ‘relaxing’-uitvoering. Bij het binnenkomen in de twee-persoons-hammam worden we met water overgoten en (bijna) geen plaats op ons lichaam blijft gespaard van de scrub met grof zeezout. Echt ‘relaxing’ is het niet te noemen, al verwachtte ik toch meer pijn bij het behoorlijk stevig schuren van zoutkristallen op een licht-verbrande huid. Het ingewreven worden met de rozenolie is dan weer wel best verfrissend en we genieten van het après-scrubgevoel. Ondertussen vult de ruimte zich met stoom en beginnen we al onze poriën zuiver te zweten.
Na een douche relaxen we met een glaasje muntthee in een loungeruimte. Van daaruit worden we meegenomen naar de massagetafels waar een uur lang gekneed en geduwd wordt op spieren, huid en ledematen. Buiten het halverwege eens omdraaien een heerlijke periode van niets-doen en het-hoofd-leegmaken die best nog wel wat langer mocht duren. Glibberig van de olie begeven we ons naar een relaxruimte waar de, altijd en overal aanwezige, muntthee vergezeld gaat van wat zoete koekjes. Douchen, omkleden en terug de echte wereld in, met een ongelofelijk zachte huid en een fris gevoel.

Vandaag passen we voor het dagelijkse hotelbuffet-diner en zoeken de innerlijke versterking in Le Tobsil, een zeer romantisch ingerichte riad met een dagelijks variërend viergangenmenu met Marokkaanse gerechten aan een op toeristen ingestelde prijs (+- 55 euro p.p., alle dranken incl.). We zijn er al geweest om te reserveren, dus het terugvinden van het kleine steegje verloopt redelijk gemakkelijk. Eenmaal binnen blijken we de eersten te zijn (iets voor acht uur) en mogen we onze tafel kiezen. We nemen boven plaats, met uitzicht op de benedenruimte en dat blijkt een goede keuze. Een trio van muzikanten speelt ondertussen live rustige, traditionele muziek perfect passend in het geheel. Na ons aperitief (olijven en vodka/rum-orange) volgt een arsenaal aan bordjes met verschillende koude gerechtjes die samen een ‘Marokkaanse salade’ vormen. Van extreem zoet tot behoorlijk pikant, onze smaakpapillen hebben hun voorkeuren, maar uiteindelijk laten we alle bordjes zo goed als leeg terug ophalen. Een grote fout, zo zou later blijken wanneer de maag begint te protesteren bij de grote porties van de volgende twee gangen. De tajine van kip met een amandelsausje gevolgd door een tajine van lam met een citrussaus en een berg couscous met een groentensaus zijn het slachtoffer van onze honger tijdens het voorgerecht. Best lekker, dat wel, maar hopeloos veel. Uiteindelijk komt het dessert, en als dessertliefhebbers is dat eerlijkgezegd een beetje een afknapper. De peer en het schijfje sinaas, het geheel overgoten met de typische (en veel te zoete en plakkerige) stroop is niet geheel ons ding. Goed en lekker gegeten in een zeer gezellig en romantisch interieur, maar alles wat de keuken uit kwam mocht toch wel iets verfijnder en in kleinere porties.

Vallée de l'Ourika

vrijdag 28 mei
Het Atlasgebergte ligt vlakbij en het zou zonde zijn ons niet buiten de stad te begeven naar kleinere dorpjes en om de dorre, bergachtige natuur te aanschouwen. Met een taxichauffeur (Ali Ouchrif – petit Taxi 1252 – tel. 0663 28 87 97 – bel hem gerust met onze groeten Joke&Thomas, de 2 Belgen uit het Kenzi Semiramis) die we enkele dagen geleden toevallig ontmoetten tijdens een taxirit hotelwaarts en die blijkbaar een hele resem faits divers in zijn mars had, begeven we ons naar de Vallée de l’Ourika met als laatste berberdorp Setti Fatma. Hier zijn zeven watervallen waar je met een plaatselijke gids een tocht naar kan ondernemen. We kozen voor de kortere route enkel naar de eerste waterval plus een mooi uitzichtpunt van waar we de eerste vier konden gadeslaan. De gids leidt ons via zandwegels, te beklauteren rotsen, krakkemikkige bruggetjes over de waterstroom, een noodzakelijke man met een ladder, etc. naar de watervallen en langs een andere weg terug naar het dorp. Op dat kleine anderhalf uur hebben we heel wat fotogenieke, postkaartachtige taferelen gezien, zowel door de watervallen zelf als door de weidse vergezichten. En het over rotsen klauteren is ook gewoon leuk. Doe best iets stevigere wandelschoenen aan als die wij aan hadden (alhoewel) en dan is deze tocht zeker een aanrader.

Vallée de l'Ourika

Op terugweg naar Marrakech laten we onze chauffeur zelf wat de keuze waar de ‘interessantste’ plaatsen zijn om even te stoppen. Zo komen we terecht bij nog een andere waterval, bij zotte bruggen over het water die leiden naar de terrassen van restaurants, een terrasje vlak langs het water waar hij ons op een muntthee trakteert, enkele kleinere dorpjes, maar doordat er eigenlijk maar één weg is en alle dorpjes daarlangs liggen, zijn die jammergenoeg allemaal zeer gewoon aan toeristen, hij stopte aan een zeer pittoreske moskee in the middle of nowhere wanneer het tijd was voor het gebed, etc.

Vallée de l'Ourika

Bijna terug in Marrakech rijden we nog even langs het pas geopende nieuwe shopping center (hij was er zelf nog niet geweest en keek zijn ogen uit naar de winkels die niet van hun Europese soortgenoten te onderscheiden vallen) omdat daar ook een Carrefour is en we wat ‘betrouwbaar’ voedsel nodig hebben om de vliegreis, zonder maaltijd aan boord, te overleven. Ook de manier en grootte van deze hypermarkt leek behoorlijk nieuw voor Ali en o zo dagdagelijks voor ons.

zaterdag 29 mei
We hielden deze voorlaatste dag als reservedag voor ‘moesten we iets echt nog willen zien wat er op andere dagen overgeschoten was’, maar het werd een dag aan het zwembad om volledig uitgerust terug te komen in het thuisland waar ongetwijfeld het werk alweer stond te wachten. Zwemmen en lezen dus!

Marrakech: hotel Kenzi Semiramis

zondag 30 mei
De laatste dag. Meestal een opruim- en inpakdag, maar we dienen pas tegen zeven uur ‘s avonds naar de luchthaven te vertrekken en hebben zo nog (zo goed als) de hele dag. Eerst en vooral een taxi-retour-tripje naar de Patisserie El Jawda, waar we ons maandag zelf al tegoed deden aan de koekjes, om enkele van de thuisblijvers ook wat mee te laten genieten. Daarna maakten we de hotelkamer leeg (uitchecken tegen de middag) en nestelen we ons aan het zwembad om de laatste hoofdstukken van onze respectievelijke boeken uit te krijgen. Het onhandige gegeven van geen douche meer ter beschikking te hebben, lossen we op door een kwartiertje in de hotel-hammam te boeken. Een nogal vreemde hammam zonder stoom en een relatief lage temperatuur die pas na lange tijd echt begon door te dringen. (Ik verdenk hen ervan dat hij kapot is, maar dat ze het gemakkelijkheidshalve afdeden als ‘neenee, dat is zo bij een typische Marokkaanse hammam’.) Nuja, we konden douchen en ons klaarmaken voor de terugreis en dat was het eigenlijke doel.
Nog een pizza in de à la carte, de bus in, inchecken, de douane door, de tarmac op, het vliegtuig boarden, opgestegen worden, ‘Inglorious Basterds’ kijken, geland worden, de rolbanden over, de bagage opwachten, niets aan te geven, de auto van de ophaler in (om 3u30 ‘s nachts) en thuiskomen.

Het was de moeite!

De foto’s.

Deze reis werd alleen mogelijk gemaakt met de vriendelijke hulp van:
de Garmin eTrex Legend HCx wandelGPS met bijbehorende (gratis) kaarten via Open Street Map en de topo maps; Sunjets, dat ons de voorbije jaren al telkens op onze bestemming gebracht heeft; chauffeur Ali van petit taxi 1252; de reisboeken Rough Guide Directions: Marrakesh, A Hedonist’s Guide To Marrakech, Shopping in Marrakech door Susan Simon, het artikel over ‘Belgen in Marrakech’ uit Genieten van juni 2008 en om in de sfeer te komen A Year In Marrakech van Peter Mayne.

Comments: 1

  • Jelle October 31, 2011

    Heyy Thomas, leuke foto’s ik ben ook in Ourika geweest bij mijn bezoek aan Marokko. Echt een plaatsje met veel charme, door de terrasjes langs het water. Zelf heb ik mijn vakantie in Marokko gecombineerd met een Marrakech excursie.

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *