Rock Werchter 2009

Een schitterend begin donderdag 2 juli rond zes uur ‘s morgens. Parking B9 oprijden, raam openen om te betalen, auto parkeren, motor afzetten, ‘shit, raampje nog open’, auto start niet meer, VTB-VAB bellen, anderhalf uur wachten daar ook zij in de Werchterfile belanden. Uiteindelijk blijkt de batterij het begeven te hebben en na het steken van een nieuwe kon het festival pas echt beginnen.

image

Na het opzetten van de tent kwam de zon er volledig door om tot zondagnamiddag, nachten uitgezonderd, het beste van zichzelf te blijven geven. Al snel was ik blij met de waterkraantjes op de wei om af en toe een koele semi-douche te nemen. Tussen het bewateren door zag ik stukken van Lily Allen, Emiliana Torrini en Fleet Foxes. Deze laatsten brachten wel goede muziek, maar ze ontbraken de extra podiumenergie om voor mij een geslaagde festivalact te zijn. Die energie was er wel bij Laurent Garnier, maar de middenstukken van zijn nogal langgerekte nummers voelen al snel nogal saai aan. Met nog een aangenaam stukje Placebo op de achtergrond wachtten we op de hoofdvogel van de avond. Oasis loste mijn verwachtingen in, niet meer, niet minder. Tijdens Tiga begonnen de gemiste uren slaap die ik gehoopt had direct na het opstellen van de tent in te kunnen halen (niet dus), hun tol te eisen. The Prodigy haalde ik jammergenoeg niet meer.

De vrijdag vingen we enkele momenten op van Just Jack en Henry Rollins‘ Spoken Word. Een stuk Bloc Party en even The Killers, maar vooral Arsenal moest de dag de moeite maken en dat deden ze ook. Niet zo verbijsterend sfeervol als laatst in de Vooruit, maar toch, top! Coldplay werd de kers op de taart daar ze me anderhalf uur lang bleven boeien (wat vooraf niet in de lijn van de verwachtingen lag).

Zaterdag openden we met Jasper Erkens als ontbijt. Een fan ben ik niet, maar als 16jarige solo op dergelijk podium kruipen, chapeau. Rodrigo Y Gabriela kende ik niet, maar ze verrasten me. Zeker in de hitte was het de perfecte namiddagmuziek en werden ze een stuk meer dan ‘het wachtmuziekje voor Limp Bizkit‘. ‘Chocolate St*rfish and the Hot Dog Flavored Water’ van deze laatste verliet destijds wekenlang mijn stereoketen niet. Ze dan live zien, zorgde voor een kippenvelmoment. Zowel Kings of Leon als 2manydjs beleefden we vanuit het voorste vak. Voor beide optredens was dat zeker geen slechte beslissing. 2manydjs brachten een VJshow van jewelste (met als enige nadeel het te veel naar het scherm staren in plaats van er een anderhalf uur lang feestje van te maken).

Proximus - Werchter

De vierde en laatste dag pikten we even Metro Station mee om erna Tim Vanhamel en Tom Barman bij het sowieso al geanimeerde optreden van De Jeugd van Tegenwoordig te zien crowdsurfen. Tijdens Lady Linn brak het onweer (eindelijk) los, al was het maar voor een half uur. Ghinzu trad twee keer op, één keer voor en één keer na de technische ‘no more juice’-problemen. Voor mijn part hadden ze nog een derde of vierde keer op het podium mogen staan ook. Belgisch en goed! Mijn topper van het festivalweekend was ook mijn laatste actieve optreden: Röyksopp trok zich wat lauw op gang, maar naarmate de set vorderde, brak het Noorse feest echt los. Jammer van de reeds klaarstaande ‘enkel bewegen als de meneer op het podium erom vraagt’-Milk Inc-fans vooraan en jammer van het net dan kwijtraken van mijn fototoestel (vandaar dus dit beeldloos verslag), maar hun ‘Poor Leno’ overklaste die negatieve toetsen honderduit. We probeerden nog even Metallica en Milk Inc, maar besloten dat deze vanop de camping in de mix een stuk beter zouden klinken dan elk apart.

Top 5:
1. Röyksopp
2. 2manydjs
3. Arsenal
4. Rodrigo Y Gabriela
5. Limp Bizkit, Oasis, Coldplay en Kings of Leon

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *