Sin City

Sin City gezien! Eindelijk! Een film die een aantal prijzen gewonnen heeft, zoals de Technical Grand Prize in Cannes (2005), en ook genomineerd was voor de Gouden Palm aldaar (maar niet op kon tegen l’Enfant *kuch*). Sin City

Marv, een beer van een vent die over lijken gaat, belandt met een zekere Goldie in bed. Diezelfde nacht wordt zij vermoord en ontdaan van haar ziel door Frodo zonder krullen. Marv is uit op revenge en laat zich daarbij door niets of niemand tegenhouden. Dan is er ook het verhaal van Dwight die wraak wil nemen op de ex-vriend van zijn huidige vlam. Hierdoor wordt in Old Town, waar de prostitutie de wet maakt, een corrupte politieagent vermoord door zwaard en hulpstukken. Hij komt terug tot leven in de gedachten van Dwight terwijl hij het lijk wil dumpen ergens ver buiten Old Town, want als die moord bekend zou raken, zou Old Town terug overspoeld worden door enerzijds de politie en anderzijds de pooieriaanse maffia. Als opening en afsluit van de film is er de eerlijke agent Hartigan die tijdens het laatste uur voor zijn pensioen een jong meisje probeert te redden uit de handen van de pedofiele zoon van een senator.

Een film vol spanning, verhaallijnen en op een originele manier in elkaar gestoken. Het verhaal is namelijk een samenstelling van vier strips uit de ‘Sin-City-strip-reeks‘ van Frank Miller en de stripervaring wordt in de film op een zeer overtuigende manier behouden. Eerst en vooral is er het kleurgebruik. Sommige scenes zijn zwart-wit, andere hebben een zeer lichte kleurenwaas die doorsijpelt en af en toe zijn er de felle kleurelementen die de aandacht trekken (rode lippen, rood kleed, rood/wit/geel bloed, mister yellow etc.) Dan zijn er nog de manier waarop auto’s door de straten vlammen en de vliegende slachtoffers na een vuistslag die ook zeer stripachtig overkomen.

Conclusie: Zeer onderhoudende film met originele film- en montagetechnieken die je ooit eens gezien moet hebben.

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *